ਮਿਲੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪਤਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਗਰਮੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਸਪੇਨ ਦੇ ਐਲਿਕਾਂਟੇ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਇਕ ਉਡਾਣ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰਲੇ ਸਮਾਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਖਾਨੇ ਲਈ ਇੱਕ ਬੈਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਖ਼ਰਚਾ 36 ਪੌਂਡ 50 ਪੈਂਸ ਤੱਕ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਮੈਂਬਰੀ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਇਹ ਖ਼ਰਚਾ 146 ਪੌਂਡ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਸੋਚ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਬੈਗ ਦੀ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੀ &ldquoਚੱਲਦਾ-ਫਿਰਦਾ ਸਮਾਨਘਰ&rdquo ਬਣਾ ਲਿਆ।
ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਲੰਮਾ ਕੋਟ ਚੁਣਿਆ, ਉਹ ਬਾਹਰੋਂ ਆਮ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਦਰ 14 ਜ਼ਿੱਪ ਵਾਲੀਆਂ ਜੇਬਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਅੱਗੇ 2 ਡੂੰਘੀਆਂ ਜੇਬਾਂ ਹੋਰ ਹਨ। ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੇਬਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਜੋੜਾ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੇ ਜੁੱਤੇ, ਪੰਜ ਕਮੀਜ਼ਾਂ, ਇਕ ਪੈਂਟ, ਦੋ ਬਿਨਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਕਮੀਜ਼ਨੁਮਾ ਕੱਪੜੇ, ਦੋ ਗਲ੍ਹੇ ਵਾਲੇ ਅੱਧੀ ਬਾਂਹ ਦੇ ਕਮੀਜ਼ਨੁਮਾ ਕੱਪੜੇ, ਕਈ ਜੋੜੇ ਜੁਰਾਬਾਂ, ਤੈਰਨ ਵਾਲਾ ਲਿਬਾਸ, ਛੇ ਜੋੜੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੱਪੜੇ, ਛੋਟਾ ਪਹਿਰਾਵਾ, ਨ੍ਹਾਉਣ-ਧੋਣ ਦਾ ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਇਕ ਕਾਪੀ ਤੱਕ ਫਿੱਟ ਕਰ ਲਈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪਿੱਠੂ ਥੈਲਾ ਵੀ ਲਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਹਵਾ ਕੱਢ ਕੇ ਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੱਟ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਪੜੇ ਦੀ ਲੰਮੀ ਪੱਟੀ ਵਰਗੀ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਜੋੜੇ ਜੁਰਾਬਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੱਪੜੇ ਭਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਟੀ ਗਰਦਨੀ ਪੱਟੀ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਬਹੁਤ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਇਹ ਪੈਸੇ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਸਾਧਨ ਬਣ ਗਿਆ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੈਟਵਿਕ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਐਸੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਪਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਲਏ ਹੋਣ। ਕੋਟ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਕੱਪੜੇ ਉੱਤੇ-ਉੱਤੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਾਂਚ ਵੇਲੇ ਜਦੋਂ ਕੋਟ ਤਸਦੀਕੀ ਟੋਕਰੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਕਰਮਚਾਰੀ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਵੀ ਹੱਸ ਕੇ ਗੱਲ ਟਾਲ ਦਿੱਤੀ।
ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਠੂ ਥੈਲਾ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੁਝ ਵੱਡਾ ਨਾ ਮੰਨ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ਤੋਂ ਇਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਖਰੀਦਦਾਰੀ ਥੈਲਾ ਖਰੀਦ ਕੇ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਕਸਰ ਐਸੇ ਥੈਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਸਮਾਨ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ਤੋਂ ਖਰੀਦਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਫ਼ਰ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਗਰਮੀ, ਭਾਰ ਅਤੇ ਤੁਰਨ ਵਿੱਚ ਔਖਾਈ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਰਵਾਨਗੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਉਸ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਛੁੱਟ ਗਏ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਤੋਖ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਰੀਬ 40 ਪੌਂਡ ਬਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੋਟ ਦੀ ਕੀਮਤ 257 ਪੌਂਡ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਸਫ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਹ ਰਕਮ ਪੂਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਉਕਤ ਕੋਟ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇਕ ਇਸਤਰੀ ਉਦਯੋਗਪਤੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਨੌਂ ਨਮੂਨਿਆਂ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਰੂਪ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਟ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਭਾਰ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਵੰਡਣਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੱਧ ਔਖਾ ਨਾ ਪਵੇ। ਇਹ ਕੋਟ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੂੜੇ ਅਤੇ ਵਰਤੀਆਂ ਪਲਾਸਟਿਕ ਬੋਤਲਾਂ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਤੁਰਨਾ ਆਮ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਹੌਲਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਉੱਪਰਲੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਕੋਟ ਰੱਖਣਾ ਵੀ ਛੋਟਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਇਕ ਹੋਰ ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਸਮਾਨ ਲਈ ਵੱਖਰੇ ਪੈਸੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਇਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵਾਧੂ ਖ਼ਰਚਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਡਬਲਿਨ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਇਹ ਹੋਈ ਕਿ ਸਮਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਘੁੰਮਦੀ ਪੱਟੀ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਉਡੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਪਈ। ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਆਪਣੇ ਟਿਕਾਣੇ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕੋਟ ਵਿਛਾਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਦ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਕਿਸ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਸੀ।
ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਫਿਰ ਚਰਚਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਕਿ ਘੱਟ ਕਿਰਾਏ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਈ ਕੰਪਨੀਆਂ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੱਢਲੇ ਕਿਰਾਏ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸੀਟ, ਪਹਿਲੀ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਪੈਸੇ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ ਇਹ ਵੇਖਣਾ ਦਿਲਚਸਪ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਹਵਾਈ ਕੰਪਨੀਆਂ ਐਸੇ ਜੁਗਾੜਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਰੋਕ ਲਾਉਣ ਲਈ ਨਵੇਂ ਨਿਯਮ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।